Μητέρες και πατέρες, γυναίκες και άντρες που δυστυχώς βάζουν το μίσος τους ή το προσωπικό τους συμφέρον πάνω από την ευτυχία των παιδιών τους. Που δεν διστάζουν να ενσταλλάξουν το μίσος στην ψυχούλα τους και να διαπαιδαγωγήσουν έτσι ώστε να έχουν την πλέον ανάρμοστη συμπεριφορά ενάντια στην μητέρα ή τον πατέρα που δεν έχουν την επιμέλεια τους. Τα παιδιά αυτά υφίστανται μια μορφή ψυχικού καταναγκασμού και ....
Δεν μπορεί να υπάρξει η παραμικρή αμφιβολία ότι μια γενιά παιδιών αναπτύσσονται με ψυχολογικά τραύματα που σε ώριμη ηλικία θα έχουν σοβαρές συνέπειες στην συμπεριφορά τους και στην ψυχική τους υγεία. Δημιουργούμε μια γενιά ψυχικά άρρωστων πολιτών!!!
Είναι επομένως εθνικό καθήκον η πολιτεία (δυστυχώς ποια;) να αντιμετωπίσει το καυτό αυτό ζήτημα αποτελεσματικά, σύμφωνα και με τα ισχύοντα σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δυστυχώς το σχετικό νομοσχέδιο που είχε εγκριθεί από την νομοπαρασκευαστική επιτροπή της Βουλής τελικά απεσύρθη με πίεση διαφόρων «οργανώσεων» και κάποιων πολιτικών προσώπων που αξιοποίησαν την επιρροή τους για να αποσυρθεί. Η σημερινή ισχύουσα νομοθεσία δίνει την επιμέλεια στην μητέρα εκτός αν υπάρχουν ειδικές συνθήκες. Εκτός από ορισμένες φωτεινές εξαιρέσεις μητέρων που διαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους να αγαπούν, να τιμούν και να σέβονται τον πατέρα τους, που έχουν κατανοήσει πλήρως ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη και τους δύο γονείς τους και μοχθούν για την ψυχική ισορροπία των παιδιών τους, η πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι απογοητευτική!
Οι χωρισμένοι πατέρες είναι σήμερα η αδύνατη πλευρά. Τα παιδιά που μεγαλώνουν με την μητέρα τους δέχονται αναγκαστικά την επιρροή της καθημερινά και φυσικά για χρονική διάρκεια που δεν συγκρίνεται με τις ελάχιστες ώρες την εβδομάδα ή μέρες τον χρόνο που μπορεί ο πατέρας σύμφωνα με την δικαστική απόφαση να επικοινωνεί με τα παιδιά του.
Είναι επόμενο τα παιδιά να διαμορφώνουν τον χαρακτήρα τους και την συμπεριφορά τους ανάλογα με το πως επιθυμεί η μητέρα τους. Έτσι αν η χωρισμένη μητέρα θέλει να εκδικηθεί ή να εκβιάσει τον πατέρα και να τον τραυματίσει στερώντας του την χαρά να ζήσει λίγες ώρες με τα παιδιά του, ενσταλάζει στην ψυχή των παιδιών μια στρεβλή εικόνα γι’ αυτόν. Έτσι τα παιδιά ασυναίσθητα στο άκουσμα της λέξης «πατέρας», επειδή έχουν δηλητηριαστεί με μια αρνητικότατη δυσφημιστική γι’ αυτόν εικόνα που έχει κτισθεί μέσα τους με συστηματική πλύση εγκεφάλου, μπορεί να αντιδρούν βίαια και με απέχθεια. Η μητέρα αυτή οχυρώνεται πίσω από την δήθεν φοβία και την κακή ψυχολογία που θα προκαλέσει η ενδεχόμενη επικοινωνία με τον πατέρα και την παρεμποδίζει συστηματικά με διάφορες δικαιολογίες. Άπειρα παραδείγματα πατέρων υπάρχουν που προσπαθούν μάταια να επικοινωνήσουν με τα παιδιά τους. Το τηλέφωνο κλείνει στο άκουσμα της φωνής τους, πολλές ώρες παραμονής περνούν έξω από την πόρτα για να παραλάβουν τα παιδιά τους με την δικαστική απόφαση για την επικοινωνία, αλλά η απάντηση είναι ότι τα «ανήλικα παιδιά» δεν θέλουν τον πατέρα τους!!! Ούτε για την υγεία τους ,ούτε για την πρόοδο τους μπορούν να πληροφορηθούν οι πατέρες που αντιμετωπίζουν τέτοιο πρόβλημα!!!. Υπάρχουν περιπτώσεις που χωρισμένες μητέρες απομακρύνουν από τα παιδιά τους ακόμα και τα δώρα που ενδεχομένως θα φέρει ο πατέρας!!!
Η χειρότερη εξέλιξη είναι να καταφεύγει ο πατέρας στο αστυνομικό τμήμα και να καλείται η μητέρα με τα παιδιά της εκεί, να μετατρέπεται ο αστυνομικός υπηρεσίας σε κοινωνικό λειτουργό, να προσπαθεί να ερμηνεύσει την δικαστική απόφαση και στο τέλος τα παιδιά ή ακολουθούν τον πατέρα με την βία! Ο,τι χειρότερο για την ψυχολογία των παιδιών!
Δυστυχώς όμως αυτό το επιδιώκουν και πολλές χωρισμένες μητέρες για να συντηρούν στα παιδιά τους την αρνητική εικόνα του πατέρα.
Η άλλη πιθανή εξέλιξη είναι η υποβολή μήνυσης από τον πατέρα για παράβαση της δικαστικής απόφασης για την επικοινωνία και ίσως αυτόφωρη διαδικασία, πράξεις οδυνηρές με αμφίβολη αποτελεσματικότητα γιατί η εκδίκαση των μηνύσεων
γίνεται μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα με απρόβλεπτα αποτελέσματα, μεγάλα δικαστικά έξοδα και διαιώνιση της εχθρότητας. Μέσα σ’ αυτήν την δηλητηριώδη ατμόσφαιρα για τα παιδιά, πολλές μητέρες φθάνουν, προκειμένου να μισήσουν τα παιδιά τον πατέρα, να τους δίνουν τα δικόγραφα που ανταλλάσσουν εκείνες με τον αντίδικό τους. Αναμειγνύουν σε ηλικίες ευαίσθητες αθώα πλάσματα στην φθορά των δικαστικών διενέξεων που έχουν εκείνες με τον πατέρα!
Παράλληλα και οι αποφάσεις που εκδίδουν τα δικαστήρια για την επικοινωνία ανάλογα με το πως θα τα παρουσιάσουν οι μητέρες και αν είναι ασθενική η δικανική παρέμβαση του πατέρα, δεν συμβάλλουν να διορθωθεί αυτή η κατάσταση. Καθορίζουν πολύ λίγες ώρες επικοινωνίας σε μεγάλα χρονικά διαστήματα, παράδειγμα ανά δεκαπενθήμερο ή είναι ασαφείς.
Με λίγα λόγια:
Με το ισχύον νομικό καθεστώς, αν θέλει η μητέρα, τα παιδιά δεν θα δουν ποτέ τον πατέρα τους ή όταν τα δει εκείνος για λίγα λεπτά θα εισπράξει μια βίαιη συμπεριφορά. Τα παιδιά του θα έχουν γίνει εχθροί του!
Αλλοίμονο όμως και σε εκείνους τους πατέρες που θα χάσουν το κουράγιο τους εξ αιτίας αυτής την ταλαιπωρίας που υφίστανται, τις πίκρες που ποτίζονται ή της αποφυγής δυσάρεστων καταστάσεων για τα ίδια τους τα παιδιά (αστυνομικά τμήματα, μηνύσεις κλπ) και θα «παγώσουν» το δικαίωμα τους και την υποχρέωση τους να βλέπουν και να επικοινωνούν με τα παιδιά τους!
Τότε η άλλη πλευρά θα τους ρίξει την κατηγορία ότι αυτοί είναι δήθεν υπεύθυνοι για την μη επικοινωνία και ότι είναι αδιάφοροι. Γι’ αυτό οι χωρισμένοι πατέρες που έχουν αυτή την κακή τύχη δεν πρέπει να παραιτηθούν από το να συνεχίσουν με κάθε νόμιμο τρόπο να αγωνίζονται να επικοινωνούν με τα παιδιά τους. Όσο και αν είναι επίπονο, όσο και αν υπάρχει η επαγγελματική απορρόφηση, πρέπει να κάνουν την παρουσία τους αισθητή στα σχολεία που φοιτούν τα παιδιά, στα γυμναστήρια που απασχολούνται, στην γειτονιά τους, να περνούν και να δείχνουν το ενδιαφέρον τους γι’ αυτά. Τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν ότι υπάρχει ο πατέρας τους και ενδιαφέρεται γι’ αυτά
Όλα τα ανωτέρω θα έχουν αποφευχθεί αν οι χωρισμένες μητέρες ξεπερνούσαν ή κρατούσαν για τον εαυτό τους τα αρνητικά αισθήματα τους και την κρίση τους για τον αντίδικο πατέρα και συνέβαλαν στην ομαλή επικοινωνία των παιδιών μαζί του. Θα είχαν αποφευχθεί δυσάρεστες καταστάσεις, επεισόδια και έξοδα αλλά το σπουδαιότερο και πάνω από όλα, τα παιδιά θα ένοιωθαν την στοργή και των δυο γονέων και θα ζούσαν με την ψυχική ισορροπία που τόσο έχουν ανάγκη.
Έχουν αναλογισθεί οι μητέρες αυτές ότι με το να σπρώχνουν τα παιδιά τους να ασχημονούν σε βάρος του πατέρα τους και να τα μεγαλώνουν χωρίς αυτόν, τα σπρώχνουν στην παραβατικότητα, στην «εξάρτηση» κάθε είδους και σε ενδεχόμενη εγκληματική συμπεριφορά?
Είναι αμφίβολο στην σκληρή κοινωνική κατάσταση που ζούμε, αν αύριο μόνες τους μπορούν να αντιμετωπίσουν τέτοιες συμπεριφορές. Και είναι αποδεδειγμένο ότι η παραβατικότητα των παιδιών είναι συνδεδεμένη με τέτοιες ανώμαλες οικογενειακές καταστάσεις.
Βεβαίως υπάρχουν και πατέρες αδιάφοροι που έχουν εγκαταλείψει τα παιδιά τους στην τύχη τους. Βεβαίως πρέπει να κατανοηθεί και η πικρία και η ψυχική κατάσταση των χωρισμένων γυναικών. Βεβαίως υπάρχει και πατέρες που έχουν την επιμέλεια και συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο.
Όμως θα άξιζε τον κόπο η στατιστική υπηρεσία να κατέγραφε όλες αυτές τις περιπτώσεις και το Υπουργείο Δικαιοσύνης να χρηματοδοτούσε μια κοινωνική έρευνα για να διαπιστωθεί το εύρος και η βαρύτητα του τεράστιου αυτού κοινωνικού προβλήματος και η εξέλιξη των παιδιών αυτών στην ενηλικίωση τους. Φοβάμαι ότι τα αποτελέσματα θα ήταν θλιβερά!
Να γιατί πιστεύω ότι πρέπει να ενταθεί η πίεση προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης να επιβληθεί νομοθετικά η «Συνεπιμέλεια».
Όχι ότι θα διορθώσει τα παραπάνω φαινόμενα με μιάς. Αλλά θα συμβάλει σημαντικά στο να αισθανθούν και οι δύο παράγοντες του δράματος, και οι χωρισμένες μητέρες και οι χωρισμένοι πατέρες ,ότι πρέπει να αφήσουν τον εγωισμό τους παράμερα και να αναλάβουν τις τεράστιες ευθύνες απέναντι στα παιδιά τους και στο μέλλον αυτής της χώρας που έχει ανάγκη από νεολαία ψυχικά υγιή.
Τα παιδιά έχουν ανάγκη και τους δυο γονείς. Και όπως αποδείχνει στο γνωστό βιβλίο του ο εξαίρετος επιστήμων Νίκος Σιδέρης «Τα παιδιά χρειάζονται γονείς και όχι ψυχολόγο», ο γονιός πρέπει να κατανοήσει τον ρόλο του και τα παιδιά να νοιώθουν την παρουσία του.
Γι’ αυτό ο αγώνας που κάνει ο σύλλογος ΓΟΝ.ΙΣ. έχει εθνική σημασία, και αποτελεί ένα μεγάλο επίτευγμα συσπείρωσης ομοιοπαθών γονέων
Οι γονείς αυτοί αποτελούν μια τεράστια κοινωνική δύναμη που το Υπουργείο Δικαιοσύνης πρέπει να λάβει σοβαρά υπ’ όψη του και να μην υποχωρεί στους καιροσκόπους πολιτικούς.
Να προχωρήσει άμεσα στην ψήφιση του Νόμου για την ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου